neden yazıyorum kı ben?niçin? yazmak ıyı gelıyor sankı .derdımı ıcımdekılerı sozcuklerle anlatamıyorum tam olarak .yazmak daha ıyı.dedıklerıme karsılık veren yok,karsımdakı anlarmı endısesı yok.sadece yazmak...kalemımın ucuna gelenlerı kağıda aktarmak .işte bu benım amacım.içimde durduramadığım şeyleri yazmak.bazen bunu çok sade bır şekılde yapıyorum bazen bir o kadar karışık karmaşık.karışık yazmam yazılarımını,anlasılmaz olması ruh halımle alakalı belkıde .bazen fırtınalı sularda yüzüyorum bazen çarşaf gibi bir denizde bazen bir limana sığınıyorum bazen açık denizlere...amaçsız aklıma gelenleri yazıyorum.karşılık beklemeden.yazmayı sevıyorum çünkü.belkide mesleğimle alakalı.felsefeciyiz ya yazılar sözler bizim işimiz.aslında yok böyle bir olay .benimki çoçukluktan kalma bir alışknalık.kafam bozuk olduğunda ya da çok mutlu olduğuumda hep yazarım.en çok da kafam bozuk olduğunda yazarım.karsımdakılerıne soyleyemedııklerımı kağıdıma anlatırım.bazen uzun karanlık bır yazı bazen de iki satırlık bır şiir,hepside benı anlatır,beni yansıtır,beni yaşatır.bir yerde okumuştum"sözün azaldığı yerde yazı kafidir" aynen böyle.sözler yetmez bazen uçar gider bilinmezliğe,ama yazı yazı öyle değil.sen onu silenedek ya da yırtıp atanadek seninledir,senindir.hayata senden kalan bır armağandır.hayata senı anlatır yazdıkların.anlar hayat seni okudukça.ona göre davranmaya çalışır.istediğin gibi olmaya çalışır.tıpkı annesini dinleyen bir çocuk gibi.o çocuk yaramazlık yapar bazen dinlemez sözleri ,ama sonra bilir özür dilemesini.affettirir kendini alır karşısındakının gönlünü ,sevdirir kendini.ne olursa olsun sever çocuk karşısındakını ,ne yaparsa yapsın karışısındaki de sever o çocuğu....
işte bu yüzden yazıyorum.çocuğumu ,hayatımı adam etmek için.seviyorum hayatımı.onu yaşatabilmek için.sizde benim yaptığımı yapın.sevin hayatı.çünkü hayat yaşanabilecek kadar uzun ona küsecek ondan nefret edecek kadar kısadır...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder