avare avare dolaşan kendini şovalye sanandı kader.hep tek başına gezerdi.yanında olanları ya alt ederdi ya da kölesi ederdi.acımazdı kimseye,kızgındı öfkeliydi hep.mutluluk iyilik barınmazdı onda.kocaman gövdesinde barınmazdı güzel kırıntılar.iyi olanlara aptal derdi.neden iyilik yapıldığını bilmezdi.anlamak istemezdi de aslında.neden iyilik yapsın ki ihtiyacı mı vardı sanki.kendi ormanının kralıydı.hem bu güne kadar kim ona iyilik yapmıştı ki o başkalarına iyilik yapsın.her şey karşılıklı değilmiydi.kendini bildi bileli böyle değilmiydi.bu hayatta tek tanıdığı vardı o da zaman.hiç durmadan koşan,durdurulamayan,bitmeyen tükenmeyen.ondan da nefret ediyordu,kıskanıyordu aslında.ondan daha küçük çelimsiz olan zaman akıp geçiyordu su misali ama o hep ağır ilerliyordu.bir şeylerin yaşanması gerekiyordu kendi olabilmesi için.en çok da bunu sevmiyordu.tek başına olmasına rağmen muhtaçtı,acizdi.bu yüzden hep kötüydü belki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder