yine isyan bayraklarını çekti ruhumm.hiç bir şey ,hiç kimse umrumda değil.ne söyleneni duyuyorum ne yaptıklarımı biliyorum.kalbim ne aşkı arıyor ne hayatı.hiçlikteyim.boşlukta asılı kaldım sanki.ne ayaklarım yere basıyor ne başım tavana değiyor.herkeze her şeye nefretim var .nefret ateşinde bedenim yanıyor,isyan rüzgarlarında alevleniyor.kimse durduramıyor beni.ben bile...biliyorum bu ara kendimle çok uğraşıyorum.bezen seviyorum bazen sövüyorum.ortasını bulup yaşayamıyorum.hiç bir şey mutlu etmiyor beni.yalancı gülümsemelerde kayboluyor yüzüm.şen görünen kahkahalarda çınlıyor sesim.ama boş,anlık.hiç bir şeyin imgesi yok zihnimde.oluşturamıyorum bir bütünlük.hayatım ve ben puzzle gibi darma dağınığız.toparlayamıyorum.resmi biliyorum ama parçaları yerine oturtamıyorum.bir kaç parça oturuyor bu seferde gerekli diğer parçalar kayboluyor.geçen gece gibi sahile çıkıp avazım çıktığı kadar bağırıp sövesim lanetler yağdırasım var hayata.sonra kumlara oturup ağlayasım.insanlarla iç içeyken koşar adım uzaklaşasım YETER ARTIK diye bağırasım var.kendimleyken dizlerimi karnıma çekip ağlayasım.annemin karnındaki gibi durup başıma geleceklerden habersiz olsaydım.o kadar masum olsaydı hayat bana.doğmak için ne acelem varsa.hadi doğdum erkenden.hadi doğdum erkenden bari hep çocuk kalsaydım.dünya bana oyun alanı,hayatımdakiler oyuncaklarım olsaydı.iyi kötü nedir bilmeseydim.dedim ya açtık bi kere isyan bayraklarını inmez artık.sanırım bulmacadaki zor sorularla boğuşuyorum bu ara.onları çözdüğümde basit olanlar kendinden ortaya çıkacak.kötü olan bu bulmacada bana yol gösterecek hiç bir ipucunun olmaması.boşluklar var ard arda sıralı.benim doldurmamı bekleyen.yanlış bir şey yazdığımda tüm bulmacayı alt üst eden.karmaşık ve bir o kadar boş bir bulmacayım bu aralar....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder