
hepimiz bu hayattan bir şeyler bekleriz,umarız.belki de bunun için yaşarız.beklentiler içinde kayboluruz.kendimize insanlara yabancılaşırız.küçükken en sevdiğin arkadaşına büyüdüğünde sana yarar sağlamıyor diyesırt çevirirsin.karşı kaldırımdan gülümseyerek gelen adama gülümseme nezaketini bile göstermezsin.,çünkü yararı yok sana fayda sağlamıyor o zaman anlamıda yok.BEN e olan tutkularımız yüzüne içimizde bir şeyler kayboluyor,nefes alamaz hale geliyor.sonra da içimizde nedenini bilmediğimiz bir boşluk oluşuyor.kimimiz işte bulmaya çalışıyor kaybettiğini kimi üçüncü sınıf bir otel odasında yanındaki kadında kimimiz şatafatta eğlencede kimimiz yalnızlıkta...işte hep arayış içindeyiz.kumsaldaki kumu kazarak dünyanın merkezine ulaşmaya çalışıyoruz.anlamsızca kazıyoruz hayatımızı.kazdıkça daha derine iniyoruz.ve indiğimiz yere ruhumuzu gömüyoruz.daha çok kayboluyoruz aradığımızı buluruz sandığımız şeylerde .belki imkansızı arıyoruzdur belki de aradığımız şeyin farkında bile değilizdir.belki yanı başımızda duruyordur belki de annemizin şevkatli kollarında ,sıcacık sarılışında. arıyoruz bulamıyoruz belkide buluyoruz ama farkına varamıyoruz ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder