(...)

kayboluşlarım mı beni bu hale getirdi yoksa kabolmama sebep

olanlar mı bilemiyorum.yaptıklarıma nedenler arayamıyorum

konuşamıyor ,derdimi anlatamıyorum.sadece susup sesiz

çığlıklar atıyorum.duymuyor kimse beni anlamıyor kimse

bendekini(...)anlatmaktan bende vazgeçtim sanki

anlamsızlaşıyor her konuştuğumda sanki.mantıksızlığına

rağmen içimde kalansın.olanlara rağmen canımı yine en çok

acıtansın.sensizlik bir de sessizlik koyuyor artık bana.ikiniz

alıyorsunuz beni benden .sesizlik bana seni hatırlatıyor

.susuşlarının ağırlığını anlatıyor seni anlatıyor bana .o

yüzdendir o yüzden hep kalabalıklar içindeyim.kalabalıklar

içinde senden ve bendeki senden kaçıyorum.bazen

başarıyorum ama çoğunlukla çuvallıyorum.çuvalladığım

anlarda gözlerim dolu dolu oluyor dudağımı ısırıyor kendimi

tutuyorum.birileri beni fark etmesin kendimi kimsenin

olmadığı bir yere atıyorum.bazen öyle bir geliyorsun ki bana

bağırmak saymak sövmek sana lanetler yağdırmak sonrada

bendeki seni anlatmak istiyorum.yapamam bunu istesemde

izin vermez kimse senin için bu kadar küçülmeme .başta ben

izin vermem kendime acizliğimi belli etmeye ...