savaşım kendimleydi ve yenildim.zayıf noktalarımı buldum ve alt ettim.hiç acımadım bile .maskemi çıkartıp gözlerime baktığımda gördüğüm o acınası ifadeye ,bağışlanma yakarışlarıma, bedenime olan sevgimden düştüğüm hallere hiç birine bakmadım acımadım kendime,acımadım ve tam kalbime sapladım kılıcımı.ters giden bir şeyler vardı kılıç sanki yerde yatana değil de bana saplanmıştı .hangi ben i öldürmüştüm karanlıklar içindekini mi gelecekten umut bekleyeni mi...?o öldü hayat benim için tersine döndü.artık savunmasızım .beni koruyan zırhım delindi elimdeki kalkanım düştü kılıcım toprakla buluştu.nerde kaldı benim şaşalı günlerim nerde kaldı beni alkışlayan halkım .nerde sevecen bakışlar ,nerde atımla gezdiğimde arkamdan koşuşturan çocuklar......
o öldü benim zırhım düştü krallığım çöktü.ne iyiyim hayatta ne kötü artık sadece varım hepsi bu ....
