O kadar çok anlatacak şey var ki hala içimde birikiyor ,yazamıyor anlatamıyorum ,içimdekiler harflere kelimelere dökülemiyor bir türlü ...Acılarım,sevinçlerim,ilginçliklerim garip olaylar,sevdiklerim,nefret ettiklerim hepsi bende umursamaz olmuş ben fark etmeyeli sanırım ilaçlardan o yüzden bırakıyorum antideprasanımı.Beni sakinleştiren hissizleştiren ve hayatı yaşamamı sağlayan ilaçları teşekkürlerimi sunarak terkediyorum.Bırakmanın yan etkilerini sağlam bir şekilde yaşıyorum baş dönmeleri uyuşukluk uyku hali vs ama hepsi geçecek.Anladım ki hayat ne olursa olsun benim yaşadığım gibi olmalı ilaçlarla uyuşturulmuş sahte mutluluklarla değil.Mutsuzmuyum bırakayım o mutsuzluğumda gerçek olarak benim olsun başka bir şeye bağlı olmadan tek bana ait olsun.Belki bu şekilde kendim olduğumda yani kelimelere yeniden hükmedebilirim kendime harfler denizinde kelimelerden ufak bir cümle kayığı yapıp yüzdürebilirim :)


MOd : kendim :)

Yorulmuşum artık bunu fark edebiliyorum.O kadar çok koşuşturuyordum ki hayatta ne uykuyu hatırlayabiliyordum ne yorgunluğumu ne de kendimi ama farkındayım ki artık yorulmuşum biraz da olsa yıpranmışım .Toparlana bilir miyim tabi ki de ama biraz zamana ihtiyacım var az da olsa bana ait olan bir zaman dilimi bana yeter toparlanmam için yıpranan ruhumu onarmak için