İç Bılıklanması, Ruh dümürcüklenmesi

Blogların yerini artık twitter tarzı anında düşünce paylaşma ortamları alsa da sanırım ben eskileri seven biriyim. Gerçi bu beni tanıyanlar tarafından onaylanmış durumda. Neden ne olursa olsun eskilerimden kendi oluşturduğum geleneklerimden, düzenimden kopamıyorum. Yeniliklere açık biriyim ancak bu eskileri devam ederek yığın şeklinde ilerliyor yani hayatta pek çok şeyle aynı anda uğraşıyorum. Bu yoğunluktan mutlu da oluyorum aslında sadistçe belki ama yoğunluğu seviyorum. Boşa geçen zamanlarda kendimi kötü hissediyorum. Mesela şu zamanlarda o kadar boktan ki KPSS illetinin puanları açıklandı kaç gündür karın ağrısı resmen. Ne oldu acaba puanlar düşecek mi, kadro ne kadar verecekler bizim branşa derken artık muhtelif yerlerde kocaman sivilcelerimle mutlu mesut yaşamayı öğrenir duruma geldim. İş desem o ayrı bir durum kendimi aptal gibi hissettiriyor bana. Onca kafa patlat, emek harca ancak ücret şaka gibi.Gerçek anlamda metin yazarlığı içinden nefret eder duruma geldim. Halbuki seviyordum işimi ancak son dönem değişimleri gerçek anlamda tam bir kabus oldu. Ciddi anlamda emeğimin karşılığının yüzde birini bile alamıyorum ki o yüzden yazamıyorum. Elbette ramazan, oruçta etkili bir yandan da atama telaşesi... Sanal ortamdaki branştaşlarımla birlikte sosyal medyada sesimizi duyurmaya çalışıyoruz, onlar bakanlarla görüşme ayarlayıp istihdam diye adeta ağlıyorlar. Ne garip önceden en kutsal meslek öğretmendi. Değer, kıymet bilinirdi, el üstünde tutulurdu şimdilerde biz ağlıyoruz nolur diye . Veli tehdit eder, öğrenci iplemez, yönetici hor görür, ücretli ayıbını dile bile getirmek istemiyorum. Öğretmen ihtiyacı var ancak kadro yok, kadro yok ancak hiç bir meslekte olmayan ücretli öğretmen statüsü var. Üç kuruşa kadrolu öğretmenlerden daha fazla emek var... Sus sen sus yoksa içini dökme sövmeye varacak cancan. Bir de iç daralması bunalması var ki sormayın gitsin. Geberiyorum adeta, nasıl desem hiç bir şey bunu geçirmiyor. Maneviyat çeşitli hobiler, çalışmak yok yani çaresi. Hayatta işe yaradığımı hissetmek adına incik boncuğa verdim kendimi. Komik halim bir yanım entelektüel kubidik diğer yanında incik boncuk dizen bir ev kızı modu. Ruhum ikiye ayrılmışken sanırım bu iç daralmaları da doğal. Aman ya şu başarı sıraları ve kadrolar açıklansa da önümüzü görsek. Bu belirsizlik ve gerilim hali Amerikan sinemasında yok yemin ederim. Arkadaş grubunda seri katil manyak tarafından öldürülen ve sona kalan kişi gibi hissettiriyor. Hani gidilmemesi gereken odanın kapısından bakan o ürkek bakışlı son sarışın var ya hah tam o moddayım resmen. Bitsin yani ölücem mi onu mu öldürücem ne olacaksa olsun da bilelim artık.

Mutsuz ortamlarda mutlu

Kimin derdiydi ki büyümek! Yani büyüyünce her şeyin çok daha kolay ve güzel olacağına dair hayaller yalan ve boş. Bunu da maalesef ki büyüyünce insan anlayabiliyor. Vakti zamanında editör ya da metin yazarı olmak gibi hayallerim vardı. Şahsen bir şirket için metin yazarlığı yapıyorum ama hiçte hayal ettiğim gibi bir iş değil. Ben özgür doğamda yazı yazmak istiyorum .Zorlama tabir yerindeyse de yalakalık içeren yazılar değil. Serbest bırakın beni, beni ben olduran yazılar yazayım. Elbette aman Esma Hanım yazılarınızı siz yazın biz para veririz demiyor hiç bir kurum ve kuruluş. Onların istekleri doğrultusunda kalıplaşmış düşüncelerde yazılar yazıyorsunuz. Bu da doğal bir körelme süreci yaratıyor. O kadar isteksizim ki yani hayatta kalma amacı olmasa, geçmişe dayanan borç harç olmasa yapmam. Homeoffice iş olunca millete ilk etapta kebap bir iş gibi görünüyor ama değil arkadaşım. Yani belki sen iş ortamında 8 saat harcıyorsun ben de aynı işi bilgisayar başında her gün büyüyen gözlük numaralarım ve küçülen hayal gücümle yapmak zorundayım ve kendimi geçindirmek zorunluluğu ile yapıyorum. Aramızdaki hangimizin işi daha zor sidik yarışında tıkanıp kalan yaratıcılık gücümle ve beynime gitmeyen oksijen neticesinde oluşan dumur hali aynı zamanda yaratıcılıksızlıktan kaynaklanan efkarla eklenen paket paket sigara ve şekersiz, sütsüz nescafeleri de ekleyince bildiğin Sartre'nin Bunaltı kitabının günümüz versiyonunu yaşıyormuşum gibi hissedebiliyorum ki bu da sidik yarışını benim kazandığımı gösteriyor. Özüme aykırı davranışlar beni mutsuz ediyor. Ben eğitimciyim,ben yazarım, ben eğlence ve mutluluk insanıyım. Eskiden atıp tuttuğumun aksine öğretmenlik yaparken, gençlere felsefeyi anlatmaya, onları düşündürmeye sevk ederken çok mutluyum. Kendimi hayatı gözden geçiren yazılarımla mutluyum. Amatör resim yaparken, dans ederken, yemek yaparken, yeni bir şey yaptığımda mutluyum. Hayatta kendimi nasıl geleceğe taşıyabilirim sorusunu taşıyan işlerde başarılı olduğumda gerçekten mutluyum. Kendimi gerçekleştirdiğimi hissediyorum o zamanlarda ama şuan, şimdi ise zorunlu işler, dikteler ve hayatın acımasız yanı beni mutsuz ediyor. Sana rağmen senin sağladığın mutsuzluk kapılarından mutlu gülüşlerimle ve çocuk hayallerimle geçip bunları da atlatacağım kader. İstediğin kadar yırtın beni mutsuz etmek için illaki ben kendim olmayı başarırım, şuan da bunu yapabilirim. Bu nedenle her zaman bana karşı 1-0 mağlup olarak başlıyorsun :) Mod: Mutluluk ustası :)

GÜNAH ÇIKARMA

Tam iki yıl olmuş buralara uğramayalı , hayat ki en güzel öğretmen neler öğretti neler tecrübe ettirdi bana anlatmakla bitmez . Bir arkadaşımla konuşurken aklıma geldi, yıllar önce benim de bir blogum vardı diyerekten yeniden kavuştum sana. Biraz geçmişe dönüp yazdıklarımı okudum.Yazdıklarımı okuyunca hem güldüm hem geçmiş anılarıma döndüm. En çok da duygularımı yansıtışım ve kelimelere hükmetmem beni şaşırttı. Şuan gerçekten kelimelerle o kadar iyi oynayamıyorum. Kelimelere o kadar fazla anlamlar yükleme aşamasında değilim.Belki büyümek beni hissizleştirdi ve kelimeler artık anlamları dışında ironi ya da mecazlaşma özelliğini kaybetti. Aslında olan hayatın bana öğrettiklerinde saklı sanırım. O kadar çok şey var ki hayatta her birine ayrı ayrı bakıp ders çıkartmam gerekir ama son iki senede geçmişte atıp tuttuğum KPSS yüzüne hayattan hatta kendimden soyutlandığım için ne bir ders ne bir anlam, hepsi zamana direnemeden geçip gitti. Bu yoğunlukta ne kendime ne duygularıma kulak verebildim. Anlamsızca sınava hazırlandım, çalıştım, didindim. Sınav yeni oldu sayılır nasılı, acabasını bilmeden elimden geleni yapmanın huzurunu yaşıyorum sadece. Umudum hayalim ve hevesim aşamalarını bilmiyorum, olursa süper olur ve ben de eskiden olduğu gibi kendime kelimelerin o büyüleyici dünyasına, kitapların uzak ufuklarına yeniden bilgi rüzgarının yelkenimi doldurmasına izin vererek açılırım. Okumak ve yazmak, düşünmek ;düşünme üzerine düşünmek belki mesleğim gereği belki de mizacım gereğidir bana hep iyi geldi. Sınav teranesi ile geleceğime o kadar odaklandım ki ne hayatı ne de kendimi düşündüm. Ama artık kendimi ve hayatı düşünmeye vaktim olduğuna inanıyorum. Geçmişteki gibi hayat sadece aşklardan ibaret değil artık. Malum büyüdük iyice ve hayat artık bize aşkları bile yabancılaştırdı, soyutladı bizi. Her neyse bu başka bir makalenin konusu olsun. Özgür hissediyorum kendimi, uzun süreden sonra belki de yazdığım için bu hisse sahibim. Kendime dair bir şeyler yapmak beni mutlu ediyor. Adaletsiz dünyada kendi benime yaptığım haksızlığı gidermek adına adaletimi bulmak ve sağlamak adına bundan sonraki tüm girişimlerim. Kendimi seviyorum ve artık kocaman olduk. Olduk da ne oldu diyorum çoğu zaman ama yine de zaman ve yaş insana pek çok şey öğretiyor en çokta kendine değer vermesi gerektiğini. Hayat aslında bir yanıyla bencilliği öğretiyor bize. Bu yanlış mı diye sorarsanız geçmişinden ders alamayan ben için biraz bencil olmak en akıllıca yöntem sayılabilir bile. Yapım gereği fazla güvenen genelde de kötü sonuçlara ve yanlış anlamalara kurban giden bir günah keçisi olan ben için bencillik bir nevi kurtarıcı bile kabul edilebilir. Sorun şuradaki hala bencillik benim için ayıp ve günah bir durumda. Her neyse Sevgili Marko Paşa, yıllarca ne yaptığıma ve nasıl olduğuma dair ufak ipuçları bunlar geri kalanları zamana direnme kudreti olmayan benin değişimlerini ileride daha detaylı anlatırım sana şimdilik günah çıkartma aşamam bu kadar :)