GÜNAH ÇIKARMA

Tam iki yıl olmuş buralara uğramayalı , hayat ki en güzel öğretmen neler öğretti neler tecrübe ettirdi bana anlatmakla bitmez . Bir arkadaşımla konuşurken aklıma geldi, yıllar önce benim de bir blogum vardı diyerekten yeniden kavuştum sana. Biraz geçmişe dönüp yazdıklarımı okudum.Yazdıklarımı okuyunca hem güldüm hem geçmiş anılarıma döndüm. En çok da duygularımı yansıtışım ve kelimelere hükmetmem beni şaşırttı. Şuan gerçekten kelimelerle o kadar iyi oynayamıyorum. Kelimelere o kadar fazla anlamlar yükleme aşamasında değilim.Belki büyümek beni hissizleştirdi ve kelimeler artık anlamları dışında ironi ya da mecazlaşma özelliğini kaybetti. Aslında olan hayatın bana öğrettiklerinde saklı sanırım. O kadar çok şey var ki hayatta her birine ayrı ayrı bakıp ders çıkartmam gerekir ama son iki senede geçmişte atıp tuttuğum KPSS yüzüne hayattan hatta kendimden soyutlandığım için ne bir ders ne bir anlam, hepsi zamana direnemeden geçip gitti. Bu yoğunlukta ne kendime ne duygularıma kulak verebildim. Anlamsızca sınava hazırlandım, çalıştım, didindim. Sınav yeni oldu sayılır nasılı, acabasını bilmeden elimden geleni yapmanın huzurunu yaşıyorum sadece. Umudum hayalim ve hevesim aşamalarını bilmiyorum, olursa süper olur ve ben de eskiden olduğu gibi kendime kelimelerin o büyüleyici dünyasına, kitapların uzak ufuklarına yeniden bilgi rüzgarının yelkenimi doldurmasına izin vererek açılırım. Okumak ve yazmak, düşünmek ;düşünme üzerine düşünmek belki mesleğim gereği belki de mizacım gereğidir bana hep iyi geldi. Sınav teranesi ile geleceğime o kadar odaklandım ki ne hayatı ne de kendimi düşündüm. Ama artık kendimi ve hayatı düşünmeye vaktim olduğuna inanıyorum. Geçmişteki gibi hayat sadece aşklardan ibaret değil artık. Malum büyüdük iyice ve hayat artık bize aşkları bile yabancılaştırdı, soyutladı bizi. Her neyse bu başka bir makalenin konusu olsun. Özgür hissediyorum kendimi, uzun süreden sonra belki de yazdığım için bu hisse sahibim. Kendime dair bir şeyler yapmak beni mutlu ediyor. Adaletsiz dünyada kendi benime yaptığım haksızlığı gidermek adına adaletimi bulmak ve sağlamak adına bundan sonraki tüm girişimlerim. Kendimi seviyorum ve artık kocaman olduk. Olduk da ne oldu diyorum çoğu zaman ama yine de zaman ve yaş insana pek çok şey öğretiyor en çokta kendine değer vermesi gerektiğini. Hayat aslında bir yanıyla bencilliği öğretiyor bize. Bu yanlış mı diye sorarsanız geçmişinden ders alamayan ben için biraz bencil olmak en akıllıca yöntem sayılabilir bile. Yapım gereği fazla güvenen genelde de kötü sonuçlara ve yanlış anlamalara kurban giden bir günah keçisi olan ben için bencillik bir nevi kurtarıcı bile kabul edilebilir. Sorun şuradaki hala bencillik benim için ayıp ve günah bir durumda. Her neyse Sevgili Marko Paşa, yıllarca ne yaptığıma ve nasıl olduğuma dair ufak ipuçları bunlar geri kalanları zamana direnme kudreti olmayan benin değişimlerini ileride daha detaylı anlatırım sana şimdilik günah çıkartma aşamam bu kadar :)