Mutsuz ortamlarda mutlu

Kimin derdiydi ki büyümek! Yani büyüyünce her şeyin çok daha kolay ve güzel olacağına dair hayaller yalan ve boş. Bunu da maalesef ki büyüyünce insan anlayabiliyor. Vakti zamanında editör ya da metin yazarı olmak gibi hayallerim vardı. Şahsen bir şirket için metin yazarlığı yapıyorum ama hiçte hayal ettiğim gibi bir iş değil. Ben özgür doğamda yazı yazmak istiyorum .Zorlama tabir yerindeyse de yalakalık içeren yazılar değil. Serbest bırakın beni, beni ben olduran yazılar yazayım. Elbette aman Esma Hanım yazılarınızı siz yazın biz para veririz demiyor hiç bir kurum ve kuruluş. Onların istekleri doğrultusunda kalıplaşmış düşüncelerde yazılar yazıyorsunuz. Bu da doğal bir körelme süreci yaratıyor. O kadar isteksizim ki yani hayatta kalma amacı olmasa, geçmişe dayanan borç harç olmasa yapmam. Homeoffice iş olunca millete ilk etapta kebap bir iş gibi görünüyor ama değil arkadaşım. Yani belki sen iş ortamında 8 saat harcıyorsun ben de aynı işi bilgisayar başında her gün büyüyen gözlük numaralarım ve küçülen hayal gücümle yapmak zorundayım ve kendimi geçindirmek zorunluluğu ile yapıyorum. Aramızdaki hangimizin işi daha zor sidik yarışında tıkanıp kalan yaratıcılık gücümle ve beynime gitmeyen oksijen neticesinde oluşan dumur hali aynı zamanda yaratıcılıksızlıktan kaynaklanan efkarla eklenen paket paket sigara ve şekersiz, sütsüz nescafeleri de ekleyince bildiğin Sartre'nin Bunaltı kitabının günümüz versiyonunu yaşıyormuşum gibi hissedebiliyorum ki bu da sidik yarışını benim kazandığımı gösteriyor. Özüme aykırı davranışlar beni mutsuz ediyor. Ben eğitimciyim,ben yazarım, ben eğlence ve mutluluk insanıyım. Eskiden atıp tuttuğumun aksine öğretmenlik yaparken, gençlere felsefeyi anlatmaya, onları düşündürmeye sevk ederken çok mutluyum. Kendimi hayatı gözden geçiren yazılarımla mutluyum. Amatör resim yaparken, dans ederken, yemek yaparken, yeni bir şey yaptığımda mutluyum. Hayatta kendimi nasıl geleceğe taşıyabilirim sorusunu taşıyan işlerde başarılı olduğumda gerçekten mutluyum. Kendimi gerçekleştirdiğimi hissediyorum o zamanlarda ama şuan, şimdi ise zorunlu işler, dikteler ve hayatın acımasız yanı beni mutsuz ediyor. Sana rağmen senin sağladığın mutsuzluk kapılarından mutlu gülüşlerimle ve çocuk hayallerimle geçip bunları da atlatacağım kader. İstediğin kadar yırtın beni mutsuz etmek için illaki ben kendim olmayı başarırım, şuan da bunu yapabilirim. Bu nedenle her zaman bana karşı 1-0 mağlup olarak başlıyorsun :) Mod: Mutluluk ustası :)